google

    ogrzewanie, kotły co, pompy ciepła

    Kursy walut 22.08.2017
    1 USD
    3.6334
    -0.0074
    1 EUR
    4.2772
    0.0025
    1 CHF
    3.7623
    -0.0018
    1 GBP
    4.6694
    -0.0188
    1 RUB
    0.0615
    -0.0001
    Newsletter
    Otrzymuj wiadomości o nowościach w branży
    Podaj imię i nazwisko:
    Twój adres email:
     
    Zobacz na mapie
    Chcę dodać:
    W zasięgu km

    • Polskie Normy dotyczące branży grzewczej - luty 2017

    Zestawienie Polskich Norm dotyczących branży grzewczej

    - luty 2017

     

    PN-EN 62424:2017-02 - wersja angielska

    Data publikacji: 01-02-2017

    Reprezentacja inżynierii sterowania procesem -- Wnioski w diagramach P&I i wymiana danych między narzędziami P&ID i narzędziami PCE-CAE

    Zakres:

    W niniejszej Normie Międzynarodowej wyszczególniono, w jaki sposób wnioski inżynierii sterowania procesem są reprezentowane w P&ID w celu automatycznego transferu danych między P&ID i narzędziem PCE i uniknięcia błędnej interpretacji symboli graficznych P&ID przez PCE.

    Ponadto zdefiniowano wymianę danych odnoszących się do wniosku inżynierii sterowania procesem między narzędziem inżynierii sterowania procesem i narzędziem P&ID za pomocą języka transferu danych (zwanego CAEX). Te postanowienia dotyczą eksportu/importu aplikacji takich narzędzi.

    Przedstawienie funkcjonalności PCE w P&ID będzie zdefiniowane za pomocą najmniejszej liczby reguł w celu jasnego wskazania ich kategorii i funkcji przetwarzania niezależnie od techniki realizacji (patrz Rozdział 6). Definicja symboli graficznych wyposażenia procesu (np. zbiorników, zaworów, kolumn itp.) ich implementacji i reguł systemu odniesienia oznaczania są poza zakresem niniejszej normy. Te reguły są niezależne od niniejszej normy.
    W Rozdziale 7 sprecyzowano przepływ danych między różnymi narzędziami i modelem danych CAEX.

     

    PN-EN ISO 10370:2014-12 - wersja polska

    Data publikacji: 01-02-2017

    Przetwory naftowe -- Oznaczanie pozostałości po koksowaniu -- Metoda mikro

    Zakres:

    W niniejszej Normie Międzynarodowej określono metodę oznaczania pozostałości po koksowaniu, w zakresie od 0,10 % (m/m) do 30,0 % (m/m), jako części pozostałej po odparowywaniu i rozkładzie termicznym przetworów naftowych w określonych warunkach.

    UWAGA 1 Wartość pozostałości po koksowaniu umożliwia przybliżoną ocenę tendencji przetworów naftowych do tworzenia węglistych osadów, w podobnych warunkach rozkładu i może być przydatna w ocenie względnej tendencji koksotwórczej produktów tej samej klasy. W takim przypadku zaleca się rozwagę podczas interpretacji wyników.

    W przypadku przetworów, z których uzyskana pozostałość jest większa niż 0,10 % (m/m), wyniki badania są równoważne z wynikami pozostałości po koksowaniu uzyskanymi metodą Conradsona (patrz ISO 6615[1]) w zakresie od 0,10 % (m/m) do 25,0 % (m/m) (szczegóły, patrz Załącznik A).

    Niniejszą Normę Międzynarodową stosuje się również do przetworów naftowych, składających się głównie z destylatu, dla których można uzyskać pozostałość po koksowaniu mniejszą niż 0,10 % (m/m). Dla takich produktów, przed wykonaniem analizy, przygotowuje się 10 % (V/V) pozostałość po destylacji, zgodnie z procedurą opisaną w 7.3.1 i 7.3.2.

    Zarówno składniki popiołotwórcze, określone w ISO 6245[2] jak i nielotne dodatki obecne w próbce, powiększają ilość pozostałości po koksowaniu i są uwzględniane w podawanej wartości całkowitej.

    UWAGA 2 Obecność azotanów organicznych w niektórych paliwach destylatowych przyczynia się do uzyskania zawyżonych wartości pozostałości po koksowaniu. Obecność azotanu alkilu w paliwie może być oznaczana według ISO 13759.[3]

     

    PN-EN 15502-2-1+A1:2017-02 - wersja angielska

    Data publikacji: 06-02-2017

    Kotły grzewcze opalane gazem -- Część 2-1: Szczegółowa norma dotycząca urządzeń typu C i typu B2, B3 oraz urządzeń B5 o obciążeniu cieplnym nieprzekraczającym 1 000 kW

    Zakres:

    W niniejszej Normie Europejskiej określono wymagania i metody badań dotyczące w szczególności konstrukcji, bezpieczeństwa, użyteczności i racjonalnego użytkowania energii jak również klasyfikacji i oznakowania kotłów centralnego ogrzewania opalanych gazem, wyposażonych w palniki atmosferyczne, palniki nadmuchowe lub palniki z pełnym zmieszaniem i dalej nazywane „kotłami”.

    Tam, gdzie stosowane jest słowo kocioł, należy to czytać jako kocioł wraz z jego przyłączami, przewodami i terminalami, jeśli dotyczy.

    1Niniejsza Norma Europejska obejmuje typy kotłów centralnego ogrzewania opalane gazem od C1 do C9 i B2, B3 i B5:

    UWAGA Więcej informacji o typach kotłów patrz CEN/TR 1749:20142.

    a) o znamionowym obciążeniu cieplnym (według wartości opałowej) nieprzekraczającym 1000 kW;
    b) w których stosowany jest jeden lub więcej gazów palnych z trzech rodzin gazów przy ciśnieniach podanych w EN 437;
    c) w których temperatura cieczy transportującej ciepło nie przekracza 105 oC podczas normalnej pracy;
    d) w których maksymalne ciśnienie pracy w obiegu wodnym nie przekracza 6 bar;
    e) które mogą lub nie mogą powodować kondensacji pod pewnymi warunkami;
    f) które są deklarowane w instrukcjach instalacyjnych albo jako "kocioł kondensacyjny" lub " kocioł niskotemperaturowy" lub "standardowy kocioł"; jeśli deklaracja tego nie precyzuje, kocioł ma być uważany za "standardowy kocioł";
    g) które mogą być instalowane zarówno wewnątrz jak i na zewnątrz w częściowo chronionym miejscu;
    h) które mogą produkować ciepłą wodę, albo na zasadzie przepływowej lub w zbiorniku, całość wprowadzana do obrotu jako pojedyncza jednostka;
    i) które są przeznaczone zarówno dla zamkniętych systemów wodnych jak i otwartych systemów wodnych;
    j) które są kotłami modułowymi, lub nie.

    1Niniejsza Norma Europejska obejmuje również kondensacyjne kotły centralnego ogrzewania opalane gazem typu C (10), które są wyposażone w regulator stosunku gaz-powietrze i które mają Δpmax, SAF (min) 25 Pa i kotły typu C (11) które mają kondensacyjne moduły grzewcze, które są wyposażone w regulator stosunku gaz-powietrze, a które mają Δpmax, SAF (min) 25 Pa.

    Niniejsza Norma Europejska zawiera wymagania dla kotłów o znanej konstrukcji. W przypadku kotłów o wszelkich alternatywnych konstrukcjach, które nie mogą być w pełni objęte niniejszą normą, ryzyko związane z tą alternatywną konstrukcją musi zostać ocenione.

    Przykład metod oceny, w oparciu o ocenę ryzyka, która obejmuje zasadnicze wymagania dyrektywy dotyczącej urządzeń gazowych, podany jest w Rozdziale 11.

    Niniejsza Norma Europejska nie obejmuje wszelkich wymagań dotyczących:

    k) urządzeń, które są przeznaczone do podłączenia do sieci gazowych, gdzie jakość dystrybuowanego gazu może różnić się w znacznym stopniu w całym okresie użytkowania urządzenia (patrz Załącznik XC);
    l) urządzeń wykorzystujących zasuwy do spalin;
    m) wyposażenia typów B21, B31, B51, C21, C41, C51, C61, C71, C81, C (12) i C (13),
    n) urządzeń typu C7, o znamionowym obciążeniu cieplnym (na podstawie wartości opałowej) przekraczającym 70 kW;
    o) urządzeń zawierających elastyczne plastikowe wkłady kominowe;
    p) kotłów typu C (10):
    1) bez regulatora stosunkui gaz-powietrze, lub
    2) które są urządzeniami bez kondensacji, lub
    3) które mają maksymalną różnicę ciśnień bezpieczeństwa przy minimalnym obciążeniu cieplnym równą 25 Pa (Δpmax, SAF (min));
    q) kotłów grzewczych typu C(11), które mają moduły:
    1) bez regulatora stosunku gaz-powietrze, lub
    2) które są urządzeniami bez kondensacji, lub
    3) które mają maksymalną różnicę ciśnień bezpieczeństwa przy minimalnym obciążeniu cieplnym równą 25 Pa (Δpmax, SAF (min));
    r) urządzeń przeznaczonych do podłączenia do (wspólnego) kanału dymowego wyposażonego w odciąg mechaniczny.

    Źródło:
    Polski Komitet Normalizacyjny
    www.pkn.pl
    Aby w pełni wykorzystać funkcjonalność portalu
    wymień swoją przeglądarkę na nowszą wersję.